این روزها آن‌قدر تلخ شده‌ام که نمی‌خواستم این روزمرگی مجازی را پر از تلخی‌های روزمرگی‎های واقعی کنم، اما پس از چند ماه سکوت گویا چاره‌ای نیست جزاین‌که از روزمردگی‌ها بنویسم. در زمانه‌ای که نمی‌توان روز بعد را هم پیش‌بینی کرد فقط  باید دل به روزمردگی‌ها سپرد و بی‌خیال هیچ برنامه و فکری، روز را به شب و شب را به روز گذراند. در این دو ماه پروژه‌های مختلفی را شروع کردم و تقریباً همه را نیمه‌کاره رها کردم و عطای‌شان را به لقای‌شان بخشیدم. این مدت آن‌قدر سرم شلوغ بود که نه فیلمی دیده ام و نه کتابی خوانده‌ام. تمام تلاشم این بوده که کارها و تعهداتم را به موقع برسانم و از طرف دیگر حاشیه‌ها و بازی‌های پس پرده رمقی برایم نگذاشته است. پیش بینی بازی‌های پس‌پرده اگر چه گاهی لذت بخش است، اما اگر اهل ضد بازی نباشی بیشتر سبب عذاب و رنج می‌شود؛ چرا که در این شرایط همه به‌جای پذیرش قواعد به‌دنبال برهم زدن بازی به نفع خود هستند.