سالی که با دستگیری ملوانان انگلیسی شروع شد و با توقیف نه نشریه تمام، معلوم است که چقدر نحص و بدفرجام بوده و برای بد بودنش دیگر نیازی به سیاهه نویسی ناکامی ها و ردیف کردن دلیل نیست. مرگ قیصر و احمد هم زوال را کامل تر کرد. گرانی و تورم و نابسامانی مسکن و سهمیه بندی بنزین، داد خواجه شیراز را نیز درآورد. فقط مانده بود که بوش سربازانش را از عراق به ایران گسیل کند و اگر این نشد نه به خاطر تدبیر و دیپلماسی دولت محمود، بلکه بی تدبیری بوش در عراق دلیلش بود وگرنه خطر حتمی بود. تنها موفقیت ظاهری حلقه محمودیه شاید انتخابات مجلس بود که توانستند تا حدی طبق نقشه پیش ببرند، اما با تشکیل مجلس شاید این نقشه هم بر آب شود و چندان در بین مجلسیان همدل و همراه نداشته باشند. امسال اما سال هماوردی برای رسیدن به سعدآباد و پاستور است و محمود بیش از گذشته رو به مظلوم نمایی و عوام فریبی خواهد آورد تا سرجایش باقی بماند. اصحاب اصلاح بهتر است مستقیم به نبرد با محمود نروند و بیشتر تماشاگر نبرد سردار باقر با او باشند و سید محمد را خرج نکنند و حداکثر شیخ حسن را به میدان بفرستند و بهتر است دولت سوخته ارث به سردار برسد و اصلاحیون خودشان را برای مجلس نهم و دولت یازدهم آماده کنند.