شک ندارم که اگر گارگردان اخراجی ها فرد دیگری غیر از مسعود ده نمکی بود، نود درصد از انتقادات تبدیل به تعریف و تمجید می شد. بسیاری فیلم اخراجی ها را فیلمی ضعیف و غیر حرفه ای می دانند به خاطر این که عقاید و تفکر کارگردانش را نمی پسندند.  اکثر منتقدان اخراجی ها  فاقد معلومات اولیه در خصوص فیلم سازی و نقد فیلم اند و با این وجود در نظریه های عالمانه شان فیلم را فاقد ارزش هنری و بسیار ضعیف می دانند. فیلم ده نمکی اگر چه از ضعف های فروانی رنج می برد،اما نسبت به کارهای قبلی اش ( فقر وفحشا و کدام استقلال کدام پیروزی ) چند گام به جلو است. نباید از ده نمکی انتظار داشت که کارش در سطح مهرجویی، کیمیایی یا بیضایی و ... باشد. اخراجی ها به عنوان اولین فیلم کارگردانی که تخصص سینمایی ندارد و تازه به این وادی گام گذاشته کار قابل قبولی است و از کارهای بسیاری از کارگردانان با سابقه هیچ کم ندارد. من هم مانند بسیاری از دوستان تفکر ده نمکی راقبول ندارم، اما ده نمکی گارگردان را بر ده نمکی سیاسی ترجیح می دهم. باور بفرمایید سینما تاثیر خود را بر ده نمکی گذاشته و بسیار متحولش کرده تا جایی که ارازل را بر مقدس ماب ها ترجیح می دهد و این کم دستاوردی نیست. کیست که نپذیرد که اخراجی ها نسبت به شلمچه و صبح دوکوهه بسیار قابل تحمل تر است.نکته دیگر آن است که چرا امثال آرش معیریان اگر سالی دو یا سه فیلم نازل چون چپ دست و...بسازند، کسی برای سینمای ایران احساس نگرانی و خطر نمی کند، اما همین که ده نمکی فیلمی ساخته،این دوستاران سینه چاک سینما احساس نگرانی کرده ومعتقدند که ورود امثال ده نمکی سینمای ایران را به انحراف می کشاند. تخریب و نقدهای غیرمنصفانه بدترین نوع مواجهه با ده نمکی است چرا که او استاد تخریب و جنگ روانی است و بیشترین استفاده را از فضای تخریبی، احساسی و غیر عقلانی می برد. بهتر است ده نمکی تحمل شود، اگر اقتضائات سینما را بپذیرد و تخصص هنری پیدا کند می ماند و به فیلم سازی ادامه می دهد وگرنه پس از مدتی خودبه خود حذف می شود، مانند خیلی های دیگر که آمدند و چند فیلم ساختند و الان دیگر اثری از آن‌ها در سینما باقی نمانده است. در عرصه فرهنگ تحمل ده نمکی بهترین روش مواجهه با او است.