یک ساعت‌ونیم از ظهر گذشته از خانه بیرون می‌آییم تا به تجمع میدان بهارستان ومقابل مجلس ( به مناسبت 8 مارس ودر دفاع از حقوق پایمال شده زنان) برسیم. ترافیک سنگین و کلافه کننده تمام شدنی نیست، مریم نگران است که دیر برسیم و همه چیز تمام شود،عقربه‌ها چهارده و سی دقیقه رانشان می‌دهند؛ ما میدان بهارستان هستیم. وضعیت غیر عادی است و غلغله به پا است و سربازان با باتوم‌های‌شان در ترددند و شو اقتدار اجرا می‌کنند. از خانمی می‌پرسم: چه خبر است و می‌گوید: مثل این‌که در میدان بمب گذاشته‌اند. خنده‌ام می‌گیرد آخر تجمع مسالمت آمیز عده‌ای از زنان کجایش بمب است. هنوز نمی‌دانیم که برگزاری تجمع به‌کجا رسیده به اطراف نگاه می‌کنیم شاید آیدا و پویان را بیابیم،به نتیجه نمی‌رسیم هرچقدر جلوتر می‌رویم بر تعداد مامورین افزوده می‌شود.ازیکی‌شان می‌پرسم: چه‌خبر است جواب می‌دهد: تجمع معلمان بود بروید و این‌جا نمانید. وحشت‌زده جمعیت پیاده‌روها را متفرق می‌کنند.مریم از گوشی عابری شماره پویان را می‌گیرد، پویان می‌گوید: ما را گرفته‌اند. با صدای فریادی گوشی قطع می‌شود. مریم به شدت نگران ومضطرب شده، می گویم: شاید خواسته شوخی کند، اما نگرانی خودم هم کم از مریم نیست ولی تظاهر به آرامش می‌کنم. راه می افتیم به سمت میدان که ابراهیم را می بینیم می‌گوید: آیدا و پویان دور میدان ‌اند. آیدا و پویان را چند دقیقه‌ای در مغازه‌ای حبس می‌کنند.عینک پویان شکسته و آیدا هم حسابی کتک خورده. می‌خواهیم سوار اتوبوس شویم که صدای جیغ و فریاد دختری همه نگاه را به سمت خود می‌کشد.بیش از شش سرباز دختر راگرفته‌اند و مقنعه‌اش را به صورتش انداخته‌اند و می‌کشند، بعضی‌هایشان با باتوم می‌زنند و یکی هم با مشت به صورتش می‌زند. تاکنون چنین توحشی را به چشم ندیده بودم، ما فقط متحیرانه نگاه می‌کنیم و می‌سوزیم .چه جانکاه است که در مقابلت با وحشی‌گری تمام انسانی را بزنند و کاری از دستت برنیاید. در حال رفتنیم که حمید هم به ما می‌پیوندد و به دفتر ادوار تحکیم می‌رویم.ساختمان کوچک لبیریز از جمعیت است. همه آمده‌اند تا از آزادی و حقوق زنان بگویند، خشایار دیهیمی در حال صحبت است،بابک احمدی،شهلا اعزازی، عباس امیر انتظام، فاطمه صادقی، فریبرز رییس‌دانا، نسرین ستوده،تعدادی از زنانی که تازه از زندان آزاد شده‌اند و...آمده‌اند تا آرزوها و بغض‌های در گلو مانده‌شان را فریاد کنند. برنامه ادوار که تمام می‌شود راهی خانه می‌شویم و خاطرات تلخ را در ذهن مرور می‌کنیم.نمی‌دانم که چه زمانی ما از این توحش وددمنشی رها می‌شویم،اما هنوز امید داریم که روزی چنین شود.

آن‌چه که بعدازظهر پنج‌شنبه 17 اسفند(8 مارس) در میدان بهارستان و جلوی مجلس گذشت وحوادث 13 اسفند، لکه ننگی بر دامان مجریانش خواهد بود که هیچ‌گاه فراموش نخواهد شد.