دیروز با توجه به وضعیت بی‌سروسامان سینمای مطبوعات و بر اساس تجربه روزهای گذشته برای دیدن «رییس» کیمیایی، زودتر از همیشه خود را به سینما فلسطین رساندم، اما سالن پرتر از پر بود؛در میان هجمه وهمهمه شایعاتی به سرعت در حال گردش بود مبنی بر این‌که رییس نرسیده و سنتوری جایگزینش می‌شود هر چه شایع قوت بیشتری می‌گرفت جمعیت نیز بیشتر می‌شد، میان همهمه ولولیدن‌ها در جستجوی جایی برای نشستن بودم، که خانمی ایثار کرد و جایش را به من واگذارد و دیدن سنتوری را مدیون اویم.

سنتوری در کل فیلم قابل قبولی است و به حتم بهترین فیلم جشنواره.داریوش خان مهرجویی مثل همیشه فیلمی منفاوت ساخته و به باورم تنها کارگردان ایرانی است که در طول فعالیتش نه پسرفت کرده و نه خود را تکرار.گرجه به شخصه هامون را بر دیگر فیلم‌هایش ترجیح می‌دهم،اما هرکدام از فیلم‌هایش از بقیه متفاوت است ونمی‌توان باهمشان مقایسه کرد.سنتوری به باورم بهتر از این می‌توانست باشد،اما اکنون هم سروگردنی بالاتر ازمابقی فیلم‌های جشنواره دارد وهمین امر سبب شد که نتوانند به راحتی کنارش بگذارند و به خاطر آبرو ورونق جشنواره از رمق افتاده با سلام وصلوات بازش گرداندند و اگر اراده حضرات بر بایکوت سیمرغی‌اش نباشد که نمی‌تواند باشد؛اکثر جوایز را درو خواهد کرد.

به باورم سنتوری مقداری از عدم تعادل وتناسب سکانس‌هایش رنج می‌برد، چرا که در حالی که سکانس‌های درخشانی دارد که در تاریخ سینمای ایران نظیر ندارد(مانند سکانس‌های معتادان کارتون خواب وصحنه‌ای که علی سنتوری غذایش را به آن‌ها می‌بخشد و خود بی نصیب می‌ماند و...)، اما در عین حال برخی از سکانس هایش بسیار معمولی است.ایراد دیگر فیلم عدم تناسب صدای محسن چاوشی با فیزیک چهره بهرام رادان وحرف زندنش است و به عقیده من مهرجویی می‌بایست فرد دیگری را به عنوان خواننده انتخاب می‌کرد و امین تاجیک انتخاب بسیار بهتری نسبت به چاوشی می‌توانست باشد.

بعد از اتمام جلسه پرسش و پاسخ سنتوری «چند روز بعد» نیکی کریمی رادیدم که این فیلم،  دومین تجربه کارگردانی‌اش است و علی رغم وجود ضعف‌هایی عمده، نسبت به فیلم اولش گامی به جلو بود.گرچه چند روزبعد از فیلم‌نامه‌ای قوی برخوردار است، اما در پاره‌ای جاها ریتم بسار کندی دارد و تکرار زیاد چند نمای خاص(جاده و نگاه از بالای تپه و سیگار) ملال آور ونخ‌نما است.

سنمای مطبوعات امسال از همیشه نابسامان‌تر است و کسانی در آن یافت می‌شوند که در عمرشان روزنامه‌ای را ورق نزده‌اند و هر روز تعدادشان افزون می‌شود.