داستان مردی که در حال سقوط در چاهی است در کلیله‌ودمنه بسیار با شرایطی که گریبان‌گیر ماشده مطابقت دارد.مرد درحالی که درآستانه سقوط در ته چاه است واژدهایی با دهان باز آماده پذرایی از اوست تمام امیدش برای نجات از رهایی از بلعیده شدن توسط اژدهای گرسنه ومنتظر ته چاه گرفتن بوته علف‌های است که هر لحظه در حال کنده شدن هستند،بر در چاه کندوی کوچک عسلی است که مرد فلک‌زده خودش را باآن مشغول می کند تا این التذاذ موقت مقداری از هراس نابودی راکاهش دهد.

وضعیت ما هم درست مانند وضعیت آن مرد بخت برگشته‌ است.هر روز در حال نابودی هستیم وراهی برای رهایی نمی‌یابیم وحداکثر کارمان این شده‌است که سر خود رابا عسل‌ها ومسکن‌های کوتاه مدت گرم کنیم وبه تراژدی‌ای که درانتظارمان است نیاندیشیم.البته نبلید فراموش کرد که سقوط ما دست کم دویست سال است شروع شده واما در شرایط کنونی کمیت وکیفیت عسل‌‌های سرگرم‌کننده وگول‌زدنک کاهش یافته وسبب شده مقداری به خود بیاییم واندکی از عمق فاجعه رادرک کنیم.این کاهش عوامل مخدر راباید به فال نیک بگیریم وبه دنبال جای دستی برای راهایی ازچاه ویل باشیم.اگر ازچاه بیرون بیایم تازه وقت آن می رسد که مسیر راهمان رابیابیم.