دیروز چندان دل ودماغى براى نوشتن نداشتم.دیشب هم حوصله هیچ کارى نداشتم ودربهت توقیف مانده بودم .صبح که بیدار شدم نتوانستم تنهایى درخانه بمانم وبه روزنامه آمدم،خیلىاز بچه‌هاآمده بودند.آن‌هاهم درخانه ماندن راتاب نیاورده بودند.تحریریه حال وهواى هرروز رانداشت وگرچه بچه‌هاخنده‌هایشان قطع نشده‌بوداماغم سنگینى درچشمانشان نهفته بود،غم این که دیگرنمىتوانندبراىمخاطبانشان بنویسند،غم فضاى مه آلودومسدودسیاسى ونگران آینده نامعلوم بودند.